Historia Wiki
Advertisement

Bitwa pod Panasówką – bitwa powstania styczniowego stoczona 3 września 1863 roku na Lubelszczyźnie. Starcie zakończyło się zwycięstwem powstańców pułkownika Marcina Borelowskiego "Lelewela".

Przebieg[]

Po krótkim pobycie na terenie zaboru austriackiego pułkownik Marcin Borelowski "Lelewel" wraz z podpułkownikiem Grudzińskim, na czele 700-800 powstańców, powrócili do Królestwa Polskiego. Lelewel wysłał 40 konnych zwiadowców do Tomaszowa, gdzie 1 września 1863 roku zdobyto kasę miejską. Wieczorem 2 września Lelewel dotarł do Biłgoraju i wysłał rekonesans konny, który trafił na wycofujący się oddział Kajetana Cieszkowskiego "Ćwieka", dowodzony przez Kozłowskiego. Wkrótce dotarła cała konnica Lelewela, która powstrzymała rosyjski pościg za siłami Ćwieka. Następnego dnia oddział Ćwieka i resztki sił Dionizego Czachowskiego dołączyły do sił Borelowskiego i razem ruszyły do Panasówki. Tam też powstańcy dowiedzieli się o nadchodzących siłach rosyjskich majora Mikołaja Sternberga liczących 5 rot piechoty, 200 Kozaków i 2 działa. Borelowski zajął pozycje na wzgórzu i rozsypał swoich ludzi w tyraliery. Oddział Lelewela liczący 560 piechoty i 150 kawalerii, miał rozpocząć bitwę, a siły Ćwieka miały stanowić rezerwę. Około godziny 19 pod Panasówkę dotarło 9 rot piechoty, 300 Kozaków i 5 dział. Walka trwała pięć godzin. Ostatecznie Lelewel wprowadził do walki niemal całe rezerwy. Najcięższy bój toczył się w okolicach folwarków Tereszpol i Poręba. Powstańcy podpalili folwarki i w świetle ognia walczyli aż do 22, gdy Rosjanie się wycofali. Powstańcza kawaleria dwukrotnie przeprowadzała szarżę i starła się z Kozakami. Podczas jednej z szarż uszkodzono kilka rosyjskich dział.

Straty polskie wynosiły 35 zabitych i 100 rannych. Jednym z rannych był węgierski ochotnik major Edward Nyáry, który zmarł dzień później. Straty rosyjskie wynosiły 360 zabitych i rannych.

Advertisement